Biogazownie przemysłowe
Biogazownie przemysłowe różnią się od rolniczych nie tylko wsadem ale i niejednokrotnie celem, pozbawione są wad towarzyszących tradycyjnym systemom NaWaRo a więc nie są w tak dużym stopniu uzależnione od jednolitego substratu. Obiekty rolnicze są nastawione na zysk w postaci opłat za wyprodukowaną energię elektryczną, cieplną i przysługujące certyfikaty pochodzenia, obiekty przemysłowe spełniają dodatkowe funkcje:
- utylizacja niebezpiecznych odpadów z przemysłu;
- poprawa krajobrazu przez ograniczenie odpadów na wysypiskach;
- uniknięcie emisji niebezpiecznych substancji do atmosfery;
- mogą wykorzystywać zwierzęce produkty odpadowe które teraz nie mogą być dodawane do karmy zwierzęcej;
- generują dodatkowy dochód z tytułu uniknięcia opłat (lub części opłat) utylizacyjnych.
Wsadem do takich instalacji mogą być uciążliwe dla środowiska i przemysłu odpady z produkcji przemysłowej:
- Zużyte oleje roślinne (frytura);
- Przemysłowe odpady spożywcze;
- Wywar gorzelniany;
- Odpad mleczarski;
- Przetwórstwo owoców i warzyw;
- Odpad poubojowy;
- Wysłodki;
- Odpady przetwórstwa ziemniaków;
Biogazownie przemysłowe wykorzystują jako substrat, odpad z przemysłu generujący koszty utylizacyjne i nie rzadko dużą emisję gazów cieplarnianych. Instalacje tego typy są instalacjami pożytku publicznego gdyż ich działalność przyczynia się do poprawy stanu środowiska naturalnego i poprawy warunków pejzażowych (eliminują składowiska śmieci z krajobrazu). Jeśli biogazownia ma przetwarzać odpad poubojowy to nakłady inwestycyjne wzrastają o higienizator który jest niezbędny by po procesie fermentacji móc użyć poferment do nawożenia gleb.
Proces higienizacji odpadów w biogazowniach jest procesem termicznym, czynnikiem higienizującym jest wysoka temperatura. Podczas tego procesu powstają warunki sprzyjające dewitalizacji (uśmiercenia) mikroorganizmów patogennych (bakterie chorobotwórcze mogą być przyczyną wystąpienia wielu chorób u zwierząt i ludzi). Polska z wejściem do UE została zobowiązana do wdrożenia dyrektywy EU nr. 1774/2002/WE, która ustanawia weterynaryjne i higiniczne zasady gospodarowania odpadami i warunkami ich wykorzystania.
Metoda pasteryzacyjna w przeciwieństwie do chemicznej higienizacji nie pozwala na uwolnienie i przenikanie amoniaku dzięki czemu produkt zachowuje dobre właściwości chemiczne i nadaje się do nawożenia gruntów rolnych. Jest to metoda powszechnie stosowana jest w Europie (Niemcy, Szwajcaria).
